Το κράτος δικαίου κρίνεται στην πράξη.
Η υπόθεση των 14 πολιτών στη Σύρο, ανάμεσά τους και η δημοσιογράφος της εφημερίδας «Η Εποχή», Ιωάννα Δρόσου, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Άνθρωποι που συμμετείχαν σε μια ειρηνική αντιπολεμική κινητοποίηση καλούνται, έναν χρόνο μετά, να δώσουν ανωμοτί εξηγήσεις για αδικήματα που φέρεται να τελέστηκαν κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας.
Η ποινική διερεύνηση αγγίζει πλέον και την ίδια τη δημοσιογραφική κάλυψη της κινητοποίησης.
Η Ιωάννα Δρόσου βρέθηκε στη Σύρο τόσο ως πολίτης που εξέφραζε την αλληλεγγύη της στον παλαιστινιακό λαό όσο και ως δημοσιογράφος που έκανε τη δουλειά της: κατέγραψε και μετέδωσε το γεγονός, με φωτογραφίες, βίντεο και ρεπορτάζ.
Κι όμως, όπως η ίδια καταγγέλλει, στη δικογραφία η επαγγελματική της ιδιότητα εμφανίζεται ως επιβαρυντική περίπτωση. Της αποδίδεται, μεταξύ άλλων, ότι «παραπληροφόρησε» το κοινό και «υποκίνησε σε συνέχιση παραβάσεων».
Η ελευθερία του Τύπου βρίσκεται πλέον στην ίδια δικογραφία με το δικαίωμα στη διαμαρτυρία.
Εδώ είναι που δοκιμάζεται το κράτος δικαίου.
Όχι στις δηλώσεις περί θεσμών και δημοκρατίας, αλλά στο αν προστατεύονται η ειρηνική διαμαρτυρία, η ελευθερία του Τύπου και η ελευθερία της έκφρασης.
Ποιος προστατεύει τελικά τα δικαιώματα όταν η άσκησή τους ενοχλεί την εξουσία;
Γιατί κράτος δικαίου σημαίνει να προστατεύονται τα δικαιώματα όλων, ιδιαίτερα όταν η φωνή τους είναι αντίθετη με την κυβερνητική θέση.
Γι’ αυτό και το ζήτημα δεν θα μείνει μόνο στη δήλωση αυτή, αλλά θα αναλάβουμε σχετικές πρωτοβουλίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
