Συνέντευξη στην εφημερίδα Attica Times και την Δάφνη Γρηγοριάδη
– Πιστεύετε ότι οι ενέργειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στους νέους δασμούς από τις ΗΠΑ είναι επαρκείς;
Αν και γνώριζε καλά εδώ και καιρό τόσο τις προθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ όσο και τη σχεδόν βέβαιη επανεκλογή του, η Ευρωπαϊκή Ένωση πιάστηκε απροετοίμαστη μπροστά στην προοπτική του εμπορικού πολέμου. Ενώ θα έπρεπε από καιρό να έχει επικεντρώσει στην ενίσχυση του παραγωγικού τομέα της ηπείρου μας και στην ενίσχυση των εργαζομένων της ώστε να μπορούν να αντέξουν τέτοιους κραδασμούς, η Ευρώπη των 27 υιοθετεί μια πολιτική κατευνασμού του Αμερικανού Προέδρου, παγιδευμένη στις αντικρουόμενες πολιτικές και οικονομικές επιδιώξεις των κρατών-μελών. Η στάση της κρίνεται συνολικά ανεπαρκής απέναντι στα νέα δεδομένα της άλλης πλευράς του Ατλαντικού, και κυρίως στον τομέα της άμυνας και ασφάλειας. Αφότου διαλύθηκε απότομα η ψευδαίσθησή της ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θα εγγυώνται για πάντα την ασφάλειά της, η δεξιά ευρωπαϊκή ηγεσία επέλεξε έναν αγώνα δρόμου για τον “επανεξοπλισμό” της (ReArm) με ένα πακέτο-μαμούθ 800 δισεκατομμυρίων Ευρώ χωρίς σχέδιο, χωρίς να συγκεκριμενοποιεί ποιοι είναι οι εχθροί, χωρίς να έχει χαράξει εκ των προτέρων ανεξάρτητη και ενιαία εξωτερική πολιτική. Όπως στον διαφαινόμενο εμπορικό πόλεμο, έτσι και στην περίπτωση αυτή το θύμα κινδυνεύει να είναι ο απλός και οικονομικά επισφαλής Ευρωπαίος πολίτης. Τα γεράκια της Ευρώπης έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι θα περικοπούν κοινωνικές παροχές για να χρηματοδοτηθούν οι εξοπλισμοί. Οι πιο αδύναμοι Ευρωπαίοι θα κληθούν να στηρίξουν μία ακόμη φορά το ευρωπαϊκό κεφάλαιο μέσα από την ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας.
– Ως Αντιπρόεδρος της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος της Επιτροπής LIBE για τη Δημοκρατία, το Κράτος Δικαίου και τα Θεμελιώδη Δικαιώματα, θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με την έκθεση της Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών για την Ευρώπη, η οποία αποκαλύπτει μια ανησυχητική και γενικευμένη επιδείνωση του κράτους δικαίου σε πολλά κράτη-μέλη της Ε.Ε. Πιστεύετε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει τη βούληση και τα κατάλληλα εργαλεία για να αναχαιτίσει αυτή την τάση, ή βρισκόμαστε μπροστά σε μια σταδιακή αποδυνάμωση των θεμελιωδών αξιών που θεμελιώνουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση;
Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί παραμένουν ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε θέματα κράτους δικαίου. Δείτε τις αντιδράσεις στον νέο νόμο του Όρμπαν, ο οποίος με δούρειο ίππο την απαγόρευση του Pride ουσιαστικά περιορίζει δραστικά το δημοκρατικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Στο ίδιο πνεύμα εντάσσεται το καταδικαστικό ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το κράτος δικαίου στην Ελλάδα. Σειρά εγκλημάτων, από τα Τέμπη μέχρι το ναυάγιο της Πύλου και από τη δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ μέχρι τις παράνομες παρακολουθήσεις, οδήγησαν σε αυτό το ψήφισμα. Είναι σαφές, ωστόσο, ότι η σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μετά τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου δεν εξυπηρετεί τον αγώνα για την διαφύλαξη του κράτους δικαίου. Η Δεξιά και οι Σοσιαλιστές συνεργάζονται όλο και περισσότερο με τους Ακροδεξιούς, που βγήκαν ιδιαίτερα ενισχυμένοι από τις κάλπες, για να αποτρέψουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Παρότι το νομικό και θεσμικό πλαίσιο της Ένωσης υπερέχει έναντι των αντίστοιχων εθνικών, συχνά αποδεικνύεται ανεπαρκές ως μοχλός αποφασιστικής πίεσης προς τις χώρες που παραβιάζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις δημοκρατικές αρχές. Εμείς στην Αριστερά δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τον αγώνα για την προστασία των θεμελίων του κράτους δικαίου. Στη χώρα μας έχουμε νέο σκάνδαλο με την αποκάλυψη των ύποπτων ροών χρήματος στην “Ομάδα Αλήθειας” και των τριγωνικών συναλλαγών μεταξύ κυβέρνησης, εταιρειών και ΜΜΕ. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί οφείλουν να ενεργήσουν αναλόγως.
– Πώς κρίνετε τα πρόσφατα μέτρα της κυβέρνησης;
Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση από το Πάσχα για τα επόμενα Χριστούγεννα είναι όχι απλώς πυροτεχνήματα αντιπερισπασμού, αλλά ο ορισμός της πολιτικής απάτης, και εξηγούμαι: όλοι θυμόμαστε τι έλεγε ο πρωθυπουργός το 2017-2018 για τα πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά και γιατί η χώρα δεν είναι πια στα μνημόνια. Εάν είχε ειλικρινή πρόθεση στήριξης των πολιτών, η κυβέρνηση θα είχε ήδη επαναφέρει τη 13η και 14η σύνταξη και τον 13ο και 14ο μισθό. Αλλά και η λεγόμενη “επιδότηση ενοικίου” είναι λάθος, αφενός γιατί στην πράξη δεν θα ωφελήσει τον ενοικιαστή αλλά τον ιδιοκτήτη που θα αυξήσει το ενοίκιο, και βεβαίως για μια ακόμη φορά πριμοδοτεί το τραπεζικό, ιδιωτικό κεφάλαιο. Τα μέτρα αυτά είναι ψίχουλα μπροστά στο υπέρογκη ακρίβεια και την υπερφορολόγηση που καλείται να αντιμετωπίσει ο πολίτης. Η κοινωνική αδικία θα συνεχιστεί, και οι εύποροι θα συνεχίσουν να πλουτίζουν εις βάρος των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Στα 6 χρόνια που κυβερνά, η ΝΔ είχε πολύ χρόνο να αλλάξει την εικόνα της χώρας, και ιδίως να δημιουργήσει νέες συνθήκες για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου. Η ελληνική περιφέρεια έχει αδειάσει από κόσμο, ο πρωτογενής τομέας παραπαίει, η μεταποίηση έχει σχεδόν εκμηδενιστεί, κι όλα αυτά κινδυνεύουν να μας οδηγήσουν σε μια νέα χρεωκοπία.
– Με αφορμή τις μαζικές διαδηλώσεις στην Ισπανία για την εκτόξευση των ενοικίων, θεωρείτε ότι τέτοια φαινόμενα μπορεί να εμφανιστούν και σε άλλες χώρες;Yπάρχουν παραδείγματα άλλων χωρών σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε για να ρίξουμε τις τιμές;
Η στεγαστική κρίση εξελίσσεται σε πανευρωπαϊκό φαινόμενο, και η Ισπανία — λόγω της ραγδαίας αύξησης των ενοικίων και του υπερτουρισμού — βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων. Αλλά και στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι οξύτατο. Για να επανέλθω στην προηγούμενη ερώτησή σας σχετικά με την εξαγγελία για την “επιστροφή ενός ενοικίου”, ανάσα από τη στεγαστική κρίση θα δοθεί μόνο μέσα από συγκεκριμένα μέτρα. Έχουμε 60.000 κλειστά οικήματα. Αν αυτά “ενεργοποιηθούν” και γίνουν διαθέσιμα στους πολίτες, θα δώσουν μεγάλη ανακούφιση σε τόσες χιλιάδες οικογένειες που έχουν φτάσει να δίνουν σχεδόν τον ένα μισθό τους για σπίτι. Υπάρχει ένα σημαντικό εργαλείο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το Bauhaus. Μέσω αυτού του προγράμματος μπορούν να δοθούν λύσεις, όπως η ανέγερση ή αξιοποίηση υφιστάμενων προσιτών κατοικιών με περιβαλλοντική ευαισθησία, που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πολιτών και θα μειώσουν την πίεση στην αγορά ακινήτων. Η εφαρμογή τέτοιων πολιτικών θα μπορούσε να εξασφαλίσει ότι η στέγαση παραμένει δικαίωμα για όλους, όχι προνόμιο για λίγους.
