Κώστας Αρβανίτης: Ευρώπη, κοινωνικά δικαιώματα και το στοίχημα της ελευθεροτυπίας – Συνέντευξη στις εφημερίδες «Θάρρος» Κοζάνης και «Ολύμπιο Βήμα» Κατερίνης

 Ως δημοσιογράφος που υπηρετείτε πλέον την δημόσια ζωή από τη θέση του Ευρωβουλευτή, πώς αξιολογείτε την ελευθερία του τύπου στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη;

Έχουμε βίαιη υποχώρηση. Με αποκορύφωμα τις δολοφονίες δημοσιογράφων σε κράτη-μέλη. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε αντανακλαστικά και αντιδρά σε τέτοια περιστατικά. Δεν μπορώ να πω το ίδιο για την Κομισιόν και το Συμβούλιο των Αρχηγών παρά το γεγονός πως έχουν την κύρια ευθύνη για την Δημοκρατία στην Ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της δημοσιογράφου Δάφνη Γκαλιζία από την Μάλτα η οποία δολοφονήθηκε ακριβώς γιατί ερευνούσε τις σχέσεις  μεταξύ πολιτικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα και τα μεγάλα συμφέροντα. Παρόμοιες περιπτώσεις συναντάμε και στην Ανατολική Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα με την δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ.

Στην Ελλάδα πέραν της οπισθοχώρησης υπάρχει δυστυχώς και αδιαφορία. Είναι ανεπίτρεπτο μετά από τόσα χρόνια η υπόθεση Καραϊβάζ να είναι έωλη. Είναι απίστευτο το γεγονός πως ενώ έχουν διαρρεύσει τόσα στοιχεία για την υπόθεση στο κοινό, δεν υπάρχει ακόμα μια ξεκάθαρη απάντηση. Πρόκειται φυσικά για μια ακόμη περίπτωση της Greek Mafia, με μαγνητοφωνημένες συνομιλίες ανώτατων αξιωματικών της Αστυνομίας με ανθρώπους του οργανωμένου εγκλήματος και την δολοφονία ενός αστυνομικού συντάκτη. Είναι ανεπίτρεπτο να μην έχει καταλήξει κάπου αυτή η υπόθεση.

Δεύτερον, οι κυβερνήσεις προχωρούν ή επιτρέπουν τις επιθετικές αγωγές. Στην περσινή θητεία εκδώσαμε μια οδηγία πάνω σε αυτό με τα περισσότερα μέλη να την υιοθετούν. Η Ελλάδα καθυστέρησε πάρα πολύ να το πράξει αφήνοντας εκτεθειμένους τους δημοσιογράφους αλλά και τους πολίτες που πηγαίνουν κόντρα στα μεγάλα συμφέροντα.

Τρίτον, η διαφήμιση και η χρηματοδότηση. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ανατολική Ευρώπη, ιδίως στην περίοδο της πανδημίας, παρατηρούμε τις λεγόμενες λίστες όπως είναι η λίστα Πέτσα. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως η κρατική εξουσία μέσω της διαφήμισης ή της χορηγίας προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κατεστημένο στα Μέσα Ενημέρωσης. Οι μεγάλοι όμιλοι έχουν δημιουργήσει παράλληλες διαφημιστικές εταιρίες που ουσιαστικά ανατροφοδοτούνται και διανέμουν το χρήμα όπου τους συμφέρει. Αυτό είναι καταστροφικό τόσο για την δημοκρατία όσο και για τον περιφερειακό τύπο. Τα τελευταία χρόνια ο περιφερειακός τύπος λαμβάνει ψίχουλα σε σύγκριση με τα Μέσα Ενημέρωσης στα αστικά κέντρα. Νομίζω πως ακριβώς επειδή ο περιφερικός τύπος σε κάθε του μορφή είναι ακόμα ανταγωνιστικός προς τον Αθηναϊκό, το σχέδιο είναι είτε να τον πνίξουν είτε να τον εξαγοράσουν. Επομένως, δεν θα μιλάμε για την φωνή της τοπικής κοινωνίας και των δημοσιογράφων αλλά για φορείς προώθησης επιχειρηματικών συμφερόντων.

Δεν θεωρώ ότι η Αριστερά έχει την αλήθεια και η Δεξιά το ψεύδος. Μπάντα υπάρχει το υποκειμενικό στοιχείο αλλά οι άνθρωποι όπου και αν ανήκουν πρέπει να είναι ελεύθεροι να εκφραστούν. Σήμερα επικρατεί μια κατάσταση μονοκαλλιέργειας η οποία δεν εκφράζει ούτε το συντηρητικό ακροατήριο αλλά τα συμφέροντα συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας ανησυχεί.

Βρίσκεστε συχνά στην πρώτη γραμμή των ζητημάτων που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Ποιες θεωρείτε τις μεγαλύτερες απειλές για τις ατομικές ελευθερίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα;

Οι ατομικές ελευθερίες έχουν σχέση και με τις συλλογικές ελευθερίες. Παρατηρούμε από την δεξιά μια επίσημη υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας όπου φυσικά δεν στρέφονται απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα που είναι υπεύθυνο για τον διαμοιρασμό του πλούτου. Το 1% του πληθυσμού σε Ευρώπη και Αμερική κατέχει το σχεδόν όλο τον πλούτο του πλανήτη. Το τρέχον αφήγημα είναι πως δεν ευθύνεται το σύστημα για τα προβλήματα που δημιουργεί αλλά φταίνε οι μετανάστες, οι μειονότητες, οι φτωχοί. Αυτό επιδρά πάνω στην κοινή γνώμη. Δεν μου αρέσει η υιοθέτηση τέτοιων απόψεων από την επίσημη δεξιά και το κέντρο.

Στην πράξη ποινικοποιούν το διαφορετικό, τον ξένο, τις μειονότητες. Είναι μεγάλος ο κίνδυνος και καταβάλουμε μεγάλους αγώνες για να διατηρήσουμε πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Θεωρώ πολύ συντηρητικό  να μιλάμε ακόμα για μειονότητες την στιγμή που θέλουμε να ζούμε σε δημοκρατικέ και ισότιμες πολιτείες. Όμως εξυπηρετεί να λέμε πως δεν φταίει η ακρίβεια αλλά ορισμένες ομάδες που τις βαφτίζουμε παραβατικές. Οι πολίτες πρέπει να καταλάβουν πως ο εχθρός δεν είναι ο διαφορετικός αλλά το σύστημα που θέλει να τους φτωχοποιήσει και τους δύο. Ήταν επιτυχία για την Αριστερά το γεγονός πως ήμουν εισηγητής για την έκθεση του κράτους δικαίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η οποία και υπερψηφίστηκε. Το θέμα είναι πως για τον πολλοί κόσμο η Ευρώπη και οι θεσμοί της είναι μακριά. Στην πραγματικότητα όμως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι νομοθετικό όργανο και λαμβάνει αποφάσεις που μας επηρεάζουν όλους.  Δεν υπάρχει απλώς για να χειροκροτά τους αρχηγούς.

Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, και της Τεχνητής Νοημοσύνης, η συζήτηση γύρω από την ελευθερία της έκφρασης επαναπροσδιορίζεται. Που τελειώνει ελευθερία του λόγου και που ξεκινά η αντιμετώπιση της ρητορικής μίσους; Πώς διασφαλίζει η ΕΕ ότι τα μέτρα που λαμβάνονται για την προστασία των πολιτών δεν θα μετατραπούν σε εργαλεία λογοκρισίας;

 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει πάρει πολλά μέτρα και έχει εκδώσει οδηγίες και κανονισμούς. Υπάρχει η απαιτούμενη νομοθεσία όμως, πολλά κράτη-μέλη μέσω των πολιτικών τους χρησιμοποιούν πολιτικές μίσους στον πολιτικό τους λόγο. Πώς θα μπορούσε να κρίνει κανείς τον πολιτικό λόγο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης; Ή οι επιθέσεις κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελέας της κα. Κοβέσι από κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης; Φράσεις όπως; «Τι να μας πει αυτή η Ρουμάνα». Είναι ξεκάθαρα ρατσιστικές και εμπεριέχουν μίσος.

Τα μεγάλα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης έχουν ευθύνες για την αναμετάδοση τέτοιων ρητορικών μίσους. Το ότι πριν λίγα χρόνια φιλοξενούσαν στα πάνελ τους μέλη καταδικασμένης εγκληματικής οργάνωσης, συνέβαλαν στην κανονικοποίηση της ακροδεξιάς και υπονόμευσης της δημοκρατίας. Πέρα από την όποια νομοθεσία είναι δουλειά και των ενώσεων συντακτών να θέσουν κανόνες στα μέλη τους για το πως χρησιμοποιούν τον λόγο. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ανοχή σε τέτοια στοιχεία.

Οι διατλαντικές σχέσεις βρίσκονται σε σημείο καμπής. Πώς διαμορφώνονται σήμερα οι σχέσεις ΕΕ-ΗΠΑ όσον αφορά την οικονομία, τεχνολογία και άμυνα; Πιστεύετε πως η Ευρώπη πρέπει να ακολουθήσει μια πιο ανεξάρτητη πολυμερή διπλωματία ή να παραμείνει στενά προσδεδεμένη στον διατλαντικό άξονα;

 Η Ευρώπη είναι μια θυγατρική των αμερικανικών συμφερόντων. Βεβαίως είμαι υπέρ της άποψης πως η Ευρώπη είναι διαφορετικός πόλος. Φυσικά και θεωρώ πως η Ευρώπη δεν θα έπρεπε να είναι δορυφόρος της Αμερικής. Η Ευρώπη πρέπει να δημιουργήσει άλλου τύπου επικοινωνία και συνεργασία με την Κίνα, τις χώρες της Αφρικής και να θέσει άλλους κανόνες και όρια στη σχέση της με τις ΗΠΑ.

Τίθεται το τραπέζι το ζήτημα της ασφάλειας της Ευρώπης. Όπου μας έμπλεξαν οι Αμερικάνοι βγήκαμε φτωχότερη και σε κάθε τομέα ηττημένοι είτε αυτό αφορά την απώλεια ανθρώπινων ζωών είτε την διαχείριση προσφυγικών ροών.  Ακόμη και στο θέμα της Ρωσίας δεν υπάρχει ξεκάθαρη λύση. Μας έμπλεξαν σε έναν πόλεμο και δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε. Πέραν αυτού, έθεσα σε δεξιούς συναδέλφους το ερώτημα: αν πέσει ο Πούτιν και ανέβει στην εξουσία μια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση στη Ρωσία, πώς θα κινηθούμε; Θα εντάξουμε την Ρωσία στην ΕΕ;  Δεν έλαβα απάντηση γιατί δεν έχουν κανένα απολύτως σχέδιο για την επόμενη μέρα.

Στον τομέα της τεχνολογικής ανάπτυξης, η κα Μέρκελ και οι ομοϊδεάτες της έχουν τεράστια ευθύνη για το χάσμα που έχει η Ευρώπη με τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν έφευγαν οι βιομηχανίες από την Γερμανία και τις άλλες χώρες και άνοιγαν εγκαταστάσεις στην Κίνα γιατί δεν υπήρχε καμία αντίδραση; Αυτός όμως, είναι ο καπιταλισμός. Βλέπουμε το σήμερα και δεν μας ενδιαφέρει το αύριο. Ακόμη και η συμφωνίες τύπου Mercosur δημιουργούν τεράστια οικονομικά προβλήματα στην περιφέρεια.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επηρεάζονται άμεσα από τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Άγκυρας και τη στάση των ευρωπαϊκών θεσμών. Ποια θεωρείτε ότι πρέπει να είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και συνολικά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απέναντι στην Τουρκία, ειδικά όσον αφορά τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της;

Είναι ψεύτες και υποκριτές! Δεν είναι δυνατόν η ΕΕ να διατηρεί τόσο ήπιες σχέσεις με την Τουρκία όταν έχουν στρατό κατοχής σε κράτος-μέλος. Δεν μπορώ να κατανοήσω πως είναι όλοι (και ορθώς) θυμωμένοι για την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αλλά από την άλλη να μην λέμε τίποτα για τον στρατό κατοχής στην Κύπρο. Είναι απαράδεκτο. Πώς μπορούμε να θεωρούμε την Τουρκία στρατηγικό εταίρο για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης; Είναι δυνατόν να αγοράζουμε εξοπλισμό από την Τουρκία που διατηρεί casus belli στο Αιγαίο; Η κα. φον ντερ Λάιεν θα αγοράζει Τουρκικό εξοπλισμό με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων; Είναι πραγματικά μια χυδαιότητα.

Είναι ωστόσο, απαράδεκτη και η στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης που ανέχεται τέτοια συμπεριφορά από τους εταίρους μας. Το 2023 ζήτησα από την κα. Μέτσολα, την ημέρα της επετείου της εισβολής στην Κύπρο, να αναρτηθούν σε όλα τα κτήρια Κυπριακές σημαίες. Όπως ακριβώς έγινε και με τις ουκρανικές σημαίες. Δεν το δέχθηκε. Γιατί να μην γίνει το ίδιο για ένα κράτος-μέλος; Γίνονται διαδηλώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κούβα ή το Ιράν αλλά κανείς δεν ασχολείται με τον στρατό κατοχής στην Κύπρο. Μετά την ανάληψη καθηκόντων από τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει μηδενιστή η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Ακολουθούμε το μοντέλο Μητσοτάκη: ήρεμα νερά και μεγάλες δουλειές πάνω στο αιγαίο εις βάρος των Ελλήνων.

Τα περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα στην Ελλάδα, όπως αυτά που λειτουργούν στην Κεντρική και την Δυτική Μακεδονία, αποτελούν φάρο γνώσης αλλά και βασικό αιμοδότη της τοπικής οικονομίας. Πώς μπορεί η ευρωπαϊκή στρατηγική για την έρευνα και την τριτοβάθμια εκπαίδευση να ενισχύσει τα περιφερειακά ιδρύματα, ώστε να συνδεθούν άμεσα με τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και να ανακόψουν τη διαρροή επιστημονικού δυναμικού (brain drain);

Την κύρια ευθύνη σε αυτό τον τομέα την έχει η Ελληνική Κυβέρνηση. Στην Πάτρα 600 φοιτητές δεν θα πατήσουν στα πανεπιστήμια λόγο οικονομικών και στεγαστικών δυσκολιών. Αυτό φυσικά συμβαίνει και σε άλλο πανεπιστήμια στην περιφέρεια. Δεν είναι δυνατόν να κάνουν συμφωνίες με ιδιωτικές εταιρίες που τις βαπτίζουν πανεπιστήμια και από την άλλη να αφήνουν τους φοιτητές εκτός δημόσιων ιδρυμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απόρριψη από την κυβέρνηση να ανοίξουν νέες δημόσιες νομικές σχολές. Όμως, δεν είχε κανένα πρόβλημα με τα ψευτοκολέγια νομικής τα οποία δεν μπόρεσαν εν τέλη, να πάρουν έγκριση από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Για να ενισχύσουμε τα πανεπιστήμια στην επαρχεία πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε την στέγαση των φοιτητών και δεύτερον, να τους δώσουμε προοπτική εξέλιξης. Η Δυτική Μακεδονία αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα της αποτυχίας της κυβέρνησης σε όλους τους τομείς. Με την περιοχή να ταλανίζεται από δημογραφική κατάρρευση είναι αδιανόητο να μην δίνονται κίνητρα σε φοιτητές να μείνουν στις περιοχές αυτές και να συνδέσουν το πτυχίο τους με το επάγγελμα που θέλουν να ακολουθήσουν. Πλέον ακόμη και οι φοιτητές από τα αστικά κέντρα που σπουδάζουν στην επαρχία δεν έχουν λόγο για να μην επιστρέψουν στην Αθήνα μετά τις σπουδές τους και πολλοί από αυτούς μεταναστεύουν και στο εξωτερικό. Με τις πολιτικές αυτές η Δεξιά μικραίνει την Ελλάδα.

Η διαχείριση ενός προστατευόμενου φυσικού και πολιτιστικού πλούτου, όπως ο Όλυμπος, φέρνει στο προσκήνιο τη σύγκρουση ανάμεσα στη δημόσια διακυβέρνηση και τις τάσεις εμπορευματοποίησης. Πώς διασφαλίζεται, μέσα από το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, ότι η αναγνώριση από την UNESCO θα διατηρήσει τον αμιγώς δημόσιο και προσβάσιμο χαρακτήρα του βουνού για όλους τους πολίτες, αποτρέποντας την υπερεκμετάλλευση από ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα;

 Για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρξει πολιτική αλλαγή! Το μοναδικό εργαλείο που έχω ως Ευρωβουλευτής είναι να κάνω σωστά την δουλειά μου. Η έκδοση κανονισμών και οδηγιών βοηθάει σε αυτή την κατεύθυνση. Η Ελλάδα ωστόσο, σε πολλά ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον καταγράφει παραβιάσεις. Ας μην ξεχνάμε τι έγινε στην Εύβοια. Δυστυχώς, κάποιοι προτιμούν να πληρώνουν πρόστιμα από το να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα.

Ξέρετε, πέραν του φυσικού κάλους υπάρχει και η ιστορική αξία. Η περίπτωση του Ολύμπου, του βουνού των θεών, είναι ιδιαίτερη. Το ότι στη χώρα μας βουνά και δάση καίγονται και αμέσως μετά ξεφυτρώνουν κατοικίες σε περιοχές που κάποτε υπήρχε πανίδα και χλωρίδα βγάζει μάτι ότι γίνεται μια οργανωμένη προσπάθεια εκμετάλλευσης. Φαίνεται πως έχουμε τεράστια κενά στην προστασία των βουνών μας.

Κάτι ακόμη, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αφού καεί μια περιοχή τοποθετούνται ανεμογεννήτριες. Οι οποίες μάλιστα, δεν αποδίδουν αποτελεσματικά σε τόσο μεγάλα υψόμετρα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να ξεπερνούν τα 100-150 μέτρα. Γιατί λοιπόν, να τις βάζουμε σε βουνά; Μήπως θα έχουν συμφέρον εργολάβοι από την επέκταση του δρόμου; Πέραν αυτού, η τόση ενέργεια που παράγουμε γιατί δεν έρχεται πίσω στους Έλληνες πολίτες; Εμείς προτείνουμε την δημιουργία ενεργειακών κυψελών ανά περιοχή για να εξυπηρετούνται οι ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Πράγμα που θα ευνοήσει ιδιαίτερα τις απόμακρες περιοχές και τα μικρότερα νησιά.

Για δεκαετίες η φωνή σας ήταν συνδεδεμένη με το ραδιόφωνο και τη δημοσιογραφική έρευνα. Τι σας λείπει περισσότερο από την καθημερινότητα του δημοσιογράφου και της επαφής με το ακροατήριο τώρα που βρίσκεστε στα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;

 Η αλήθεια είναι πως μου λείπει το ραδιόφωνο. Δεν μπορώ να πω όμως, πως θα ήθελα να επιστρέψω στον κλάδο της δημοσιογραφίας. Δυστυχώς δεν υπάρχει γόνιμο έδαφος για τους δημοσιογράφους που θέλουν να κάνουν σωστά την δουλειά τους. Πολλοί εν τέλη καταλήγουν να γίνονται υπάλληλοι για μεγάλα συμφέροντα και αυτό με θλίβει.

Το ραδιόφωνο, όπως γνωρίζεται, προσφέρει μια αμεσότητα. Ακόμα και αυτό βέβαια, δεν είναι όπως παλιότερα. Παντού ακούς τα ίδια: τον καιρό, το δώρο του χορηγού και μια έτοιμη λίστα με τραγούδια. Αυτό δεν είναι το ραδιόφωνο που υπηρέτησα εγώ. Επομένως, ακούω την μουσική που μου αρέσει και δεν θέλω να επιστρέψω με βάση τις τωρινές συνθήκες. Το ραδιόφωνο το ακούω πλέον μόνο για λόγους δουλειάς. Ένα δελτίο ειδήσεων ή μια συνέντευξη.

Στην αλλαγή προς την σωστή κατεύθυνση θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο το περιφερειακό ραδιόφωνο. Όμως, χρειάζονται κεφάλαια και μια κινητοποίηση της κοινής γνώμης για να στηρίξει το τοπικό μέσω. Το οποίο, είτε είναι ραδιόφωνο είτε εφημερίδα, μπορεί να του φαίνεται δεδομένο αλλά θα του λείψει όταν δεν θα το έχει. Είναι και θέμα πολιτισμού να υπάρχουν επαρχιακά μέσα και ο κόσμος οφείλει να τα στηρίζει. Αν οι πολίτες σταθούν δίπλα στα τοπικά τους μέσα, αυτά με την σειρά τους δεν θα χρειαστούν να κάνουν συμβιβασμούς με τους μεγάλους ομίλους της Αθήνας.

Ως δημοσιογράφος που συνομιλεί τώρα με έναν νέο δημοσιογράφο και φοιτητή, ποια συμβουλή θα δίνατε στους νέους ανθρώπους στην περιφέρεια που θέλουν να ασχοληθούν με τη δημοσιογραφία ή τα κοινά σε μια εποχή μεγάλης αμφισβήτησης των θεσμών;

 Ο κάθε άνθρωπος ακολουθεί τον δικό του ξεχωριστώ δρόμο στη ζωή με βάση τις επιλογές του. Εγώ μπορώ να πω πως είμαι ικανοποιημένος με τις αποφάσεις  και τα ρίσκα που πήρα. Αυτό που με ενδιέφερε πάντα ήταν να ακουστούν οι ιδέες μου και να εκφράσω την τάξη μου. Δεν είμαστε δημοσιογράφοι για όλους. Οι καταβολές μας και τα θέματα που μας αφορούν μας επηρεάζουν. Αυτό που θα ήθελα να πω είναι πως έχει μεγάλη αξία τα ιδανικά και τα όνειρά μας να συμπορεύονται. Γιατί στη κοινωνία που ζούμε καλούμαστε συχνά να κάνουμε υποχωρήσεις που πολλές φορές μπορεί να σε κρατήσουν ξύπνιο το βράδυ.

Δεύτερον, όταν δούλευα στο ΚΕΘΕΑ  είχαμε ένα σύνθημα: «μπορείς να κάνεις τα πάντα αλλά όχι μόνος σου». Θεωρώ πως υπάρχει μεγάλη αλήθεια σε αυτό. Γενικά πρέπει να επαναφέρουμε την συνεργασία, τους συνεταιρισμούς και τις μικρές κοινότητες πίσω στη ζωή μας. Όταν άνθρωποι με όραμα βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι και έχουν κοινούς στόχους και αξίες είναι νομοτελειακό πως θα πετύχουν. Δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε τους ξένους, ούτε τους πολιτικούς να μας σώσουν. Οι απλοί άνθρωποι είναι αυτοί που θα σώσουν την πατρίδα.

Η συνέντευξη σε «Θάρρος» και «Ολύμπιο Βήμα»: https://tharos.gr/epikairotita/synenteykseis/kostas-arvanitis-evropi-koinonika-dikaiomata-kai-to-stoichima-tis-eleftherotypias/ και https://olympiobima.gr/kostas-arvanitis-evropi-koinonika-dikaiomata-kai-to-stoichima-tis-eleftherotypias/