Οι σκηνές που εκτυλίσσονται στη Γαλλία είναι η σφραγίδα της δεκαετούς εξουσίας του «ακροκεντρώου» Μακρόν.
Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που έχει βάλει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό πάνω από τον άνθρωπο και έχει επιλέξει τη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας.
Η γαλλική και η ευρωπαϊκή δεξιά ηγεσία εξακολουθούν να αδιαφορούν για όσα βιώνουν οι Ευρωπαίοι πολίτες. Η αδυναμία τους να καταλήξουν, στη Σύνοδο Κορυφής, σε μέτρα ανακούφισης από την ενεργειακή κρίση είναι ενδεικτική. Είναι στα πλαίσια του καπιταλιστικού ενδοευρωπαϊκου ανταγωνισμού.
Μια ηγεσία, πρόθυμη να υπηρετεί συμφέροντα, αλλά ανίκανη να δώσει απαντήσεις στις κοινωνικές ανάγκες.
Εκτελούν το αντιλαϊκό επικίνδυνο σχέδιο τους.
Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο, Ιταλία, Αλβανία. Οι κοινωνίες διεκδικούν τα αυτονόητα: παιδεία, στέγη, αξιοπρεπείς μισθούς, τη δυνατότητα να βγαίνει ο μήνας. Το κύμα της λαϊκής εξέγερσης θα φουντώσει σε όλη την Ευρώπη και αν δεν έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό μπορεί να οδηγηθεί σε συντηρητικές επιλογές.
Η Αριστερά οφείλει να είναι δύναμη πρωτοπορίας, όχι απλώς σχολιασμού. Να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων και να μετατρέπει τη δυσαρέσκεια σε συλλογική δράση και πολιτική αλλαγή.
Το σύστημα δεν βελτιώνεται. Το αλλάζεις.
